Het Geslacht Borgia: Trilogie - Tournee 2016

 
De Borgiakermesse toert in het voorjaar 2016 weer door het land,
Première reeks in Minard-Gent.
Reserveer als de bliksem (zie onder)!
 
trailer:

tournee 2016:

19 feb - Minard Gent - Avant Première - uitverkocht
20 feb - Minard Gent - Première - reservatie
21 feb - Minard Gent - reservatie
28 feb - CC Ieper Het Perron - reservatie
06 maa - De Grote Post Oostende - reservatie
12 maa - CC De Schakel Waregem - reservatie
13 maa - CC De Kaekelaar Schoten - reservatie
19 maa - CC Berchem - reservatie

Stemmen uit het publiek:

'De voorstelling van het jaar'
'Lang geleden dat ik nog zoveel spelplezier van de scène zag druipen'
'Nét wanneer je na deel twee denkt: "hier kunnen ze toch niets meer aan toe voegen" komt er een derde deel dat je van je stoel blaast'
'een wonderbaarlijke voorstelling'

Stemmen uit de pers:

Vijf uur lang verleidt de Gentse toneelgroep Nunc zijn publiek in de zwijnse wereld rond paus Rodrigo Borgia. - Vitaliteit plus smeuïgheid: Het geslacht Borgia biedt heerlijk toneel. (Wouter Hillaert - De Standaard)
Spektakel waarmee Toneelgroep NUNC je overrompelt, om niet te zeggen overdondert. (Theatermaggezien)

 
Meer info hier.

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------

Geachte op tournee 2015

 
Geachte toert vanaf eind maart doorheen Vlaanderen. 
Een voorstelling van Leen Roels in samenwerking met Nunc en CC Belgica.
Bekijk de agenda voor de speeldata en locaties of:
 
26 maart - Rataplan (Borgerhout) - reservatie
2 april - CC De Herbakker (Eeklo) - reservatie
3 april - CC Brasschaat - reservatie
16 april - GC De Kluize (Oosterzele) - reservatie
22 mei - Minard (Gent) - reservatie
28 mei - CC Berchem - reservatie
 
 
 
Uit de pers (Els Van Steenberghe - Knack):
Wanhoop op z'n schoonst
 
In een zin = Geachte is een prachtig geconstrueerd verhaal dat aan mekaar hangt van de levenspijn maar door de humor in het spel wel verteerbaar blijft.
Hoogtepunt = Het moment waarop Roels tegelijkertijd de wanhopige Olga en de zwangere gezinszorgambtenaar vertolkt. Schitterend en schrijnend tegelijkertijd.
Score = * * * *
Quote = ‘Wacht nu efkes mannekes, rustig, rustig!’
 
 
 
 

Het geslacht Borgia Trilogie 2014: Homo Carnale - Fatale - Solo

trailer - interview Café Corsari

NUNC herwerkt alle Borgia materiaal, herschrijft alle teksten en voegt er een nieuw deel aan toe. Na maanden van schrijven en componeren, beginnen we aan de laatste stap van ons grote Borgia avontuur.

In 2014, bestaat NUNC tien jaar, dit vieren we met de Borgia Trilogie door ons publiek mee te nemen naar het hart van de Borgia familie. In de trilogie volgen we deze clan van bij het conclaaf tot het bittere …

met Dries Vanhegen als Paus Rodrigo, Leen De Veirman als zijn vrouw, Leen Roels als hun dochter, Hans De Munter, Bert Dobbelaere, Simon D’Huyvetter, Laurens Aneca, Lies Vandeburie, Seppe Decubber, Vic & Eve Van Avermaet, Laure Campion (zang) en Hannah Van Eenoo (zang).

"Knetterend, zorgvuldig vormgegeven en met joie de vivre geregisseerd spelerstoneel over het hartveroverende monster Rodrigo Borgia" (Knack)

Tournee 2014:
9 november (première) CC Brugge, 17u, 050/44 30 60 of reservatie
15 november  CC Lokeren, 17u, 09/340 50 56 of reservatie 
21 november Minard Gent i.s.m. NTGent, 18u, 09/225 01 01 of reservatie
22 november Minard Gent i.s.m. NTGent, 17u
23 november Minard Gent i.s.m. NTGent, 15u
30 november  CC Geel, 14u, 014/56 66 66 of reservatie
13 december CC Wetteren, 15u30, 09/365 20 20 of reservatie
20 december CC Bree, 17u, 089/84 85 65 of reservatie
(+ schoolvoorstelling op 13 en 14 november i.s.m. Kopergietery 09/233 70 00)

Benjamin Van Tourhout, auteur en regisseur van de Borgia trilogie verbleef in 2014 in Rome om onderzoek te plegen in de Romeinse archieven, het Schrijverspodium vroeg hem een blog bij te houden, deze kan je lezen op  http://www.schrijverspodium.be/tags/p/detail/borgia.

muziek van Jan Van Outryve en Brent Vanneste/Joris Casier (Steak Number Eight)

Kostuums & Scenografie: Viola Vandomme
Choreografie: Darren Ross
Zangcoach: Lieve Van Lancker
Techniek en Lichtplan: Jelle Decrock
Productie: Elise Stepman

i.s.m. NTGent & Kopergietery
met de steun van de Vlaamse Gemeenschap, de provincie Oost-Vlaanderen en de Stad Gent.

Geachte in de pers

Knack: Wanhoop op z'n schoonst

The Play = Geachte
Gezelschap = Leen Roels/Toneelgroep NUNC
In een zin = Geachte is een prachtig geconstrueerd verhaal dat aan mekaar hangt van de levenspijn maar door de humor in het spel wel verteerbaar blijft.
Hoogtepunt = Het moment waarop Roels tegelijkertijd de wanhopige Olga en de zwangere gezinszorgambtenaar vertolkt. Schitterend en schrijnend tegelijkertijd.
Score = * * * *
Quote = ‘Wacht nu efkes mannekes, rustig, rustig!’
 
Terwijl Leen Roels – een beetje truttig gekleed in lichtblauw truitje, crèmekleurig rokje en grappig kindersokjes in sportschoenen – zich als de wanhopige Olga tegen het raam van de speellocatie drukt, maken voorbijgangers gniffelend een foto van het vreemde tafereel. Onbewust tonen ze zo hoe de samenleving omgaat met mensen die het levensritme even niet meer aankunnen: er gniffelend naar loeren en dan snel weg wandelen.
 
Geachte is misschien wel Toneelgroep NUNC’s meest maatschappijkritische voorstelling ooit, zonder dat het Gentse gezelschap pront met dit label loopt te zwaaien. Neen, het blijft trouw aan de missie: verhalen vertellen die verankerd zijn in de samenleving en iets over die samenleving vertellen. NUNC – geleid door Benjamin Van Tourhout – is een stille minnaar van (vergeten) historische verhalen maar deze keer trekt Leen Roels samen met Van Tourhout voluit de kaart van vergeten mensen anno 2014.
 
Roels oogstte de voorbije jaren lof met enkele zelfgeschreven monologen. Dat ze daarin uitblinkt, bewijst ze ook met deze monoloog. In Geachte speelt ze Olga die zich als opgejaagd wild verschanst in haar met boeken volgestouwde huis. ‘Boeken lezen, is als bevallen’, vindt Olga’s vader. Voor Olga is het vooral een vlucht uit een wereld vol hulpverleners die het nodig lijken te vinden om haar gezin – twee kinderen en een bedlegerige moeder – te ontwrichten.
 
Roels speelt alsof haar en Olga’s leven ervan af hangt. Dat resulteert tijdens de eerste minuten in een storend luide dictie maar gaandeweg vindt ze rust en met die rust ook de intensiteit van het spel.
 
Geachte is een prachtig geconstrueerd verhaal dat aan mekaar hangt van de levenspijn maar door de humor in het spel wel verteerbaar blijft. Het is tegelijkertijd een scherpe oproep om meer empathie te tonen tegenover mensen die anders denken en zich anders gedragen maar het daarom nog niet verdienen om als mislukkeling te moeten wegkwijnen terwijl instellingen zich over de rest van hun familie bekommeren.
 

NUNC is blij de nieuwe creatie van Leen Roels te ondersteunen, première april 2014

 GEACHTE,

een voorstelling van Leen Roels
in samenwerking met NUNC en CC Belgica

 

Geachte,

Ik vind het geloofwaardig wat ik heb meegemaakt
en ik denk dat ik goed heb meegewerkt
ik ga jammerlijk niet akkoord met de bestraffing die mij wordt opgelegd

 

Geachte,

vertelt het verhaal van Olga,

Eenzaam volgens de ene
Alleen volgens de andere
Ze woont met haar moeder en twee kinderen  in een huis
En ze houdt er andere regels op na,
Zo anders dat Olga moet worden verbeterd, aangepast
Maar wat als Olga zich niet wil aanpassen?
Is ze dan verkeerd? Is ze dan fout?

Een voorstelling over leven 

Ik betreur het met de grootste treurnis die ik ken
maar groter nog dan mijn droefnis
mijn droeve mis vol schuldbelijdenis 
is mijn angst

tekst en spel: Leen Roels

speelreeks in 2014,

woe 23/04          Try out
don 24/04           Première
vrij  25/04  
zat  26/04

telkens om 20u, CC Belgica, Huis Van Winckel,
Kerkstraat 24, 9200 Dendermonde

Bij deze nodig ik u graag uit op één van de voorstellingen.

Reserveren

CC Belgica 052/20.26.26 of via info@ccbelgica.be
Reserveren is nodig want er zijn slechts 50 plaatsen per voorstelling!

Leen Roels/NUNC/CC Belgica

Meer info via:
http://www.ccbelgica.be/geachte
www.toneelgroepnunc.be
www.facebook.com/toneelgroepnunc

 

Het Geslacht Borgia, Homo Fatale on tour

       Knack 
Knetterend, zorgvuldig vormgegeven en met joie de vivre geregisseerd spelerstoneel over het hartveroverende monster Rodrigo Borgia.

 

Na de geslaagde premièrereeks in 2012 gaat Het Geslacht Borgia, homo Fatale in oktober en november op tournee door Vlaanderen.

We houden halt in Brugge, Waregem, Tielt, Dilbeek, Bree, Brasschaat, Wetteren, Blankenberge, Geel, Koksijde en Hasselt.

De tekst en regie van Benjamin Van Tourhout - met muziek van Jan Van Ouytryve -  gespeeld door Dries Vanhegen, Leen De Veirman, Pieter Bamps, Leen Roels,  Nele Criel, Maxim Storms, Anne-Charlotte Bisoux, Marc Stroobants, Hanne Struyf, Michiel Haspeslagh & Sander Leroy. 

      Cobra
“… een ambitieuze creatie van Benjamin Van Tourhout die ook in het tweede deel staat als een Vaticaan.

De mooie tekst van Van Tourhout, net zoals in het eerste deel gestoeld op stevige research en aangelengd met gedurfde artistieke creatie, is een echte aanwinst voor het Vlaams teksttheater.” 

 

Sinds 2007 is toneelgroep NUNC aan het werk rond deze beroemde en beruchte Borgia familie. Samen met een krachtige spelersploeg gebruiken we die verhalen om theater te maken.

Deze familie, smeekt om gehoord en verteld te worden.
Als een bende kinderen zijn ze het Vaticaan binnengestormd.
Met de nodige feest en doodslag hebben ze dit gevierd.
Als een bende oude zieke mensen hebben ze het Vaticaan verlaten.
Met het nodige leedvermaak hebben de anderen dit gevierd.

 

      De Morgen
In een adembenemend openingsbeeld tracht Lucrezia zich eenzaam en zwanger van haar vader staande te houden.

De grootste troef blijft de schriftuur van Benjamin Van Tourhout.  Zijn unieke idioom koppelt probleemloos verhevenheid aan platvloersheid en laat in de stroom aan historische informatie geen enkele emotionele subtiliteit verdrinken.
De tekst buitelt en schertst in deel een, krast en kerft in het tweede.

NUNC is samen met de Gentse collega's lid van Greentrack

Toneelgroep NUNC denkt aan nu & straks.

Daarom willen we op een duurzame manier theater maken.

Daarom zijn we lid van het overleg Green Track, een netwerk van Gentse kunstenorganisaties dat streeft naar een duurzame en rechtvaardige samenleving.

Daarom ondertekenden we het charter en engageren ons dan ook om een duurzaam kunstenlandschap te realiseren.

 lees hier het charter http://www.greentrack.be/charter/

 

IJzergordijn op tournee

IJzergordijn is aan een geslaagde tournee bezig. Nog op de agenda:

Zaterdag 24 november 2012 Lokeren CC
Woensdag 9 januari 2013 Middelkerke De Branding
Vrijdag 11 januari 2013 Waregem CC De Schakel
Vrijdag 18 januari 2013 Menen CC De Steiger
Zaterdag 19 januari 2013 Zwijndrecht OC 't Waaigat
Donderdag 24 januari 2013 Eeklo CC De Herbakker
Vrijdag 25 januari 2013 Deerlijk OC d'Iefte
Zaterdag 26 januari 2013 Deerlijk OC d'Iefte
Donderdag 31 januari 2013 Geel CC De Werft
Vrijdag 1 februari 2013 Kapellen CC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een verhaal waarin twee mensen elkaar kwijtraken omdat ze samen willen zijn.

Ze dromen, ze liegen en verliezen. Ze hopen op meer maar krijgen te weinig.

IJzergordijn, met Dries Vanhegen en Leen De Veirman.

En met veel goesting.

Borgia in de pers

De Morgen

Slachtrijp

‘De klein mannen staan geweldig’ waarschuwt moeder Vanozza, en ze drukt zich nog voorzichtig uit. In Het Geslacht Borgia – Homo Fatale komt Borgia tegenover Borgia te staan.

Met Homo Fatale presenteert Toneelgroep NUNC het tweede luik van een kleurrijk retabel over de beruchtste pausenfamilie uit de geschiedenis. Alexander VI (1431-1503), doopnaam Rodrigo Borgia, bedriegt zijn vrouw, verkracht zijn dochter, zet staten tegen elkaar op en spekt zijn kas door een malafide handeltje in aflaten. Regisseur en auteur Benjamin Van Tourhout ging snuffelen in de archieven van het Vaticaan en destilleerde uit authentieke historische documenten geen historische soap, maar een tragische kroniek over een disfunctionele familie. In voorganger Homo Carnale (2008) zagen we hoe de Borgia het Vaticaan betrokken en dronken van macht alle morele en seksuele grenzen overschreden. De weerzinwekkende verkrachting van Lucrezia (Leen Roels) – vier jaar na datum nog steeds op het netvlies – vormt de startmotor van Homo Fatale. In een adembenemend openingsbeeld tracht deze jonge vrouw zich eenzaam en zwanger van haar vader staande te houden. Slachtoffer? Zoals de anderen. De obsessieve liefde van haar broer Cesare (Pieter Bamps) en de perverse affectie van haar vader (Dries Vanhegen) houden haar niet meer gebonden dan haar eigen dwangmatige loyaliteit. Want bloed zoekt bloed. Borgia ademt Borgia.

Homo Fatale valt uiteen in een farce en een drama. Het eerste deel portretteert de Borgia als een ras van overlevers dat elke buitenlandse dreiging ingenieus weet te ‘regleren’. Als een geolied kolderduo bespelen Rodrigo en Vanozza (Leen De Veirman) de onzekere Franse koning Charles (Anne-Charlotte Bisoux). Maar het echte gevaar komt van binnenuit, wanneer in het tweede deel Cesare de familie laat imploderen. Plots valt er weinig meer te lachen. Onder de afgeschminkte grime schuilen bange mensen, gevangen in een systeem dat groter is dan zijzelf: ‘Ik wil mezelf zijn, maar hoe doet ne mens dat?’

De grootste troef van Toneelgroep NUNC blijft de schriftuur van Benjamin Van Tourhout.  Zijn unieke idioom koppelt probleemloos verhevenheid aan platvloersheid en laat in de stroom aan historische informatie geen enkele emotionele subtiliteit verdrinken. De tekst buitelt en schertst in deel een, krast en kerft in het tweede. Tegenover zoveel dansant taalspel lijkt de regie soms te decaleren. Van Tourhout heeft zijn hang naar groots muziektheater nooit onder stoelen of banken gestoken, maar het maniërisme aan spreekkoren, gezangen en bewegingsmateriaal vertraagt – je ziet een rasspeler als Vanhegen soms vechten om tempo te houden.

Meer dan een Grieks noodlotsdrama laat Homo Fatale zich lezen als een sociologische casus. De Borgia willen wat wij allemaal willen: leven, geliefd worden, vrij zijn. Niet een hogere, blinde macht leidt de familie naar de vernietiging, het is de eigen psychosociale conditionering – ook Arne Sierens maakte er met Lacrima recent nog een voorstelling over. Aan het einde van deze Homo Fatale is Rodrigo Borgia slachtrijp, maar de toekomst oogt somber. Niemand ontsnapt aan zijn familie, elk herbeginnen betekent slechts een herhaling. Op naar Borgia III.

 (Evelyne Coussens)

 

Cobra

Vergeet Jeremy Irons als Rodrigo Borgia, de echte Borgia-paus lijkt meer op de vertolking Dries Vanhegen in 'Het Geslacht Borgia', een ambitieuze creatie van Benjamin Van Tourhout die staat als een… Vaticaan.

Benjamin Van Tourhout pakte in 2008 uit met het eerste deel van zijn Borgia-trillogie. Toen nog in samenwerking met het ondertussen ter ziele gegane BAFF in Antwerpen. Het eerste deel, ‘Homo Carnale’, vertelde in een wervelend theaterspektakel hoe de Borgia-familie op een corrupte en incestueuze manier aan de macht kwam. Van Bauwel speelde een bijzonder geestige en volledig geperverteerde paus. Gert Winckelmans, Bert Dobbelaere, Michaël Pas en Gilles De Schryver bekoorden pers en publiek als leden van de machtsgeile familie.

Passie, politiek, oorlog

Vier jaar later gaat deel twee mooi verder in de chronologie. De Borgia’s hebben de macht maar kunnen die op elk ogenblik opnieuw verliezen. Kardinaal Della Rovere aast zelf op de pauselijke mijter en houdt samen met de Franse koning Charles VIII Rome en de Borgia’s bezet. De Franse koning aast ondertussen op het koninkrijk Napels. Lucrezia, de dochter van de paus, bevalt van het kind van haar vader. Als dat incestverhaal publiek wordt gemaakt, dan verliest de Borgia-paus alle bestaansreden. Op het toppunt dus, van zowel interne als externe bedreigingen weet Rodrigo, in de vertolking van een energieke Vanhegen, alles naar zijn hand te zetten. Seks, incest, politiek, oorlog en passie zijn dubieuze pasmunten in de bestendiging van de macht.

Gedurfde artistiek creatie

Bram Vandeveire

Net zoals in het eerste deel van de Borgia’s weet auteur en regisseur Van Tourhout zijn acteursensemble op te zwepen tot een energieke enthousiaste troep spelers waar het spelplezier van afdruipt. Iedereen speelt met zoveel vitaliteit dat de oncomfortabele zittribune voor het publiek niet tot ergernis leidt. Van Tourhout stelde een totaal nieuwe cast samen om alle historische personages te vertolken. Alleen Leen De Veirman en Leen Roels , trouwens vaste NUNC-actrices, keren ook terug in dit tweede deel. Hij stopt zijn Borgia’s in een licht afbladerende witte gelaatsschmink , een mooie verwijzing naar de vele geverfde portretten die ooit van de protagonisten zijn gemaakt en tegelijkertijd een knipoog naar de artistiek roots van Van Tourhout zelf in het theater van Eric De Volder. Deze voorstelling wordt gespeeld op locatie in de ateliers van de oude Eskimofabriek in Gent. Het lange, diepe en lege scènebeeld, dat op die manier gecreëerd wordt, kan in de verbeelding van de kijker perfect getransponeerd worden naar de lange koude zalen in de Engelenburcht in Rome. Het is wel jammer dat de vaart van de voorstelling wordt onderbroken door een pauze. In het tweede deel moet de levendigheid opnieuw op gang getrokken worden en is de totale historische overgave als kijker een beetje zoek. De mooie tekst van Van Tourhout, net zoals in het eerste deel gestoeld op stevige research en aangelengd met gedurfde artistieke creatie, is een echte aanwinst voor het Vlaams teksttheater. De taal, een intelligente mix van hoogdravende en alledaagse tussentaal, zit de acteurs lekker in de mond. Ook de eigentijdse en laten we het in deze context maar polyfone hedendaagse zang noemen, een compositie van Jan Van Outryve, versterkt de voorstelling.

Spelpezier

Bram Vandeveire

De acteurs op de scène spelen consequent en verdienstelijk. Enkelen onder hen verdienen in deze bespreking nog een korte uitwijding. Dries Vanhegen bouwt het hoofdpersonage Rodrigo verder uit tot een alles opslorpende machtshoer. Zijn personage is afwisselend een vileine Joker, een nar in zijn eigen paleis en een uitgeslapen compromiteur. Slechts heel even zie je ook de twijfel en de kwetsbaarheid van het personage, in een persoonlijke bidscène. Dit is een klein gemis in de tekst. De onzekerheid van de manipulator mocht nog wat vaker doorheen de voorstelling sijpelen. Toch geeft die ene scène veel gelaagdheid aan zowel het personage als zijn vertolker. Vanhegen huppelt, springt en manipuleert zijn vertolking naar hemelse hoogten. Ook Leen De Veirman weet als geen ander haar vertolking te verzilveren als een vooral grappige, eigentijdse en manipulatieve stammoeder, Vanozza Catanei. Hoewel ze ook heel even de kans krijgt om haar personage gelaagder te maken, door enkele terzijdes van twijfel en kwetsbaarheid, slaagt ze daar veel minder in dan Vanhegen. Haar personage blijft op lange termijn een karikatuur, en dat is jammer. Marc Stroobants is een goed getimede Dela Rovere met een mooi uitgewerkte tweestrijd tussen het gedrag dat zijn ambt en zijn ambitie hem voorschrijven en zijn gevoelens in de onderbuik. Nele Criel, Anne-Charlotte Bisoux en vooral Leen Roels tonen op een esthetische manier hoe machtig een vrouw kan zijn, om te overleven in een wereld geregeerd door mannen.

De vertolkingen maken van deze tweede Borgia’s meteen een universeel stuk dat niet blijft hangen in zijn historische correctheid. Kostumering, locatie en interpretatie zorgen voor een eigentijdse uitvergrote spiegel van de macht, een aanrader voor al wie zich volgende week verkiesbaar stelt op een lijst. En voor wie kiezen gaat. Daarom is het ook al uitkijken naar hoe de auteur met het derde deel een mooi punt zal zetten aan deze trilogie. Wordt verwacht in 2014. (Roeland De Trazegnies)

 

Knack

Strak in het witte pak huppelt Dries Vanhegen over de kale maar kleurig belichte scène van de Eskimofariek. Niet een keer, ook geen twee keer maar ontelbare keren flitst het door ons hoofd: wat is die man beestig goed! Vanhegen speelt in Homo Fatale de verderfelijke, machtsgeile en schaamteloos brute paus Rodrigo Borgia alsof het zijn eigen (groot)vader is geweest. Met evenveel schwung en de nodige tederheid weet hij zowel het beest als de twijfelende man te incarneren. Huppelend van jardin naar cour maar bovenal van slapstick naar tragiek (en terug). Hij wordt hierin exquis geflankeerd door Leen De Veirman als zijn echtgenote Vanozza en Leen Roels als dochter Lucretia.

Die wulpse lijn tussen tragiek en humor – eveneens dartel bespeeld door de beloftevolle Anne-Charlotte Bisoux als Charles, Roi de France – is inherent aan de zwierige pen van Benjamin Van Tourhout. Hij speelt met taalklanken zoals hij met emoties en personages goochelt en dopt zijn pen met grote graagte in de geschiedenis. Stevige, haast iconische verhalen zoals de familiegeschiedenis van de Borgia vormen zijn voilegordijn waarachter hij het hulpeloze, het monsterlijke, het begerige én het kwetsbare van de hedendaagse mens neerzet. De muzikaliteit spat daarbij geregeld van zijn woorden. Toch wordt het ritme van die taal in Homo Fatale afgeremd. Paradoxaal genoeg door de live koorzang, een te statige compositie van Jan Van Outryve. Ook de choreografie is te weinig verankerd in het gehele spel. Slechts op zeldzame momenten worden de grootse bewegingen als ‘uitroeptekens’ tussen de woorden gezet. Vooral dan versterkt de choreografie het spel. Hier laat Van Tourhout regiekansen liggen.

Dit verhindert niet dat je na meer dan twee uur knetterend, zorgvuldig vormgegeven en met joie de vivre geregisseerd spelerstoneel ‘Vanhegensgewijs’ – Vanhegens witte kostuum is intussen zo bezoedeld als het besmeurde pausenzieltje van Rodrigo Borgia – de zaal uit huppelt. Begiftigd met (maar vooral gevoed door) de tomeloze overlevingsdrift van een Rodrigo Borgia. (Els Van Steenberghe)

 

Theatermaggezien

Intriges, machtsstrijd, seksuele affaires in het Vaticaan, wat men in zeer actuele termen Vatileaks noemt, die dingen hebben een aanlokkelijk gehalte en menig auteur aan het schrijven gezet. Zo ook Benjamin Van Tourhout van toneelgroep NUNC, auteur en regisseur van Het geslacht Borgia II – Homo Fatale. In 2008, lang voor dat de voormalige butler van onze huidige paus in het nieuws kwam, maakte Van Tourhout reeds Het geslacht Borgia I – Homo Carnale.Daarin werd getoond hoe Rodrigo Borgia en zijn familie met veel bombarie het Vaticaan inpalmden. Ondertussen maakten ze zich een hoop vijanden, die er alles aan deden om de paus van de troon te stoten. In 2011 trok Van Tourhout opnieuw naar de geheime archieven van het Vaticaan en kreeg er wonderwel toestemming om in de catacomben de originele brieven van de beroemde en beruchte familie te doorzoeken. Deze studie mondde uit in Het geslacht Borgia II – Homo Fatale.

We ontmoeten de paus en zijn familie op het moment dat zij gevangen gehouden worden door Rodrigo ‘s tegenstanders, de Franse koning Charles en kardinaal Guillano Della Rovere. Door allerlei slinkse en sluwe ‘geregelingen’ van vader Borgia komen ze toch vrij. De paus heeft in het begin de touwtjes stevig in handen. Hij pareert elke tegenslag en laat de poppetjes dansen. Maar gaandeweg verliest hij de grip en op ’t einde heeft ie niets of niemand meer, behalve de immorele moordende woesteling van een zoon Cesare. Gelijktijdig met deze verhaallijn laat Van Tourhout alle personages, die met deze neerwaartse spiraal van Rodrigo Borgia te maken hebben, op een doordachte manier mee evolueren. Ze zijn heel gelaagd en raak getekend, elk met zijn/haar eigen intentie. Vanozza, zijn vrouw, wordt overvallen door twijfel. We zien de weegschaal geleidelijk overslaan van pro Rodrigo naar een hartsgrondig contra. Leen De Veirman schittert in vinnig, fysiek en extravert spel. Lucrezia, de dochter, evolueert van een temperamentvol, nog wat puberend wild veulen bij haar incestueuze zwangerschap naar een gebroken volwassen vrouw, kapotgemaakt door de moord op haar geliefde en de vrucht van hun liefde. Leen Roels doet dat overtuigend authentiek en zeer aangrijpend naar het einde toe. Cesare, de zoon, geraakt steeds dieper weggeduwd in zijn opgekropte frustraties tot ze er op een baldadige manier in één keer uitbarsten.Het spel van Pieter Bamps blijft een beetje dof, alsof het allemaal een beetje in zijn keel blijft steken. Sancia, de schoondochter, de arm sloor wordt alleen als pion gebruikt, als eventueel lijmmiddel om Napels te annexeren. Als ze al eens ergens actief repliceert, krijgt ze van schoonpapa te horen: “Sancia, à l’ aise! Op de mat!”. Nele Criel speelt deze rol van mooi schouwgarnituur treffend. Charles, het onooglijk koninkske van Frankrijk, is een ongevaarlijke tegenstander, een ridicule speelbal voor Rodrigo. Een goede keuze was het om deze rol door een kleine actrice te laten spelen. Daardoor sluipt er een leuke genderverwarring in. Het Franse accent van Anne-Charlotte Bisoux maakt het plaatje af. Iets slimmer en gevaarlijker is de kardinaal della Rovere. Hij peilt en wacht zijn tijd af. In de loop van het stuk treedt ie meer en meer op de voorgrond. Hij laat niet in zijn kaarten kijken, maar smacht wel naar Vanozza. Marc Stroobants loopt behendig met de juiste dosering over dit evenwichtstouw. Alfonso is zeer welgekomen in huize Borgia, maar niet voordat ie een uitgebreide testikeltest heeft ondergaan, want hij moet zorgen voor kleine Borgia’tjes. Met hem komt er een zuiver element in de groep. Zijn liefde reikt verder dan ‘het pretpark voor een daguitstap’. Hij houdt echt van Lucrezia, van haar hoofd, haar ogen, haar ‘denking’, niet alleen maar van haar dierlijke schoonheid. Maar hij zal moeten opboksen tegen een web van intriges. Maxim Storms zet een mooi, lief manneke neer. Laat in het stuk doet Charlotte d’ Albret haar intrede als een remedie om Cesare ’s incestueuze lusten te blussen. Ze probeert, maar staat machteloos. Hanne Struyf doet dat niet onverdienstelijk en ze heeft een prachtige zangstem. Dan heb je nog de twee griffiers, Michiel Haspeslagh en Jokke Martens, die meer zijn ingezet als stille getuigen en opruimers van de rotzooi, maar die zangtechnisch een schitterende bijdrage leveren. Dries Vanhegen als Rodrigo Borgia incarneert op een heerlijke manier alle smerige praktijken van een machtsgeile man, hangt aaneen van nepotisme, simonie en valse beloften. Hij kronkelt van intrige naar intrige. Hij is beter thuis in de woordenschat en de praktijken van de seksuologie dan in die van kerkelijke riten. Altijd tuk op feestjes, veel drank, schone vrouwen en veel goesting. Brokken maken, maar altijd leep genoeg om ze te lijmen. Vanhegen bespeelt energiek de hele crew en de ganse ruimte, in zijn triomf, maar ook in zijn ondergang als alles fataal ontspoort en er niets meer op de rails te zetten is.

Als we vanuit historisch oogpunt zien hoeveel personen de Borgiageschiedenis mee bepalen, dan mogen we echt wel zeggen dat het een grandioze krachttoer is om dit verteld te krijgen met deze gereduceerde groep personages, en een gebald boeiend plot over te houden van de op- en neergang van een machtige kerkvader, weinig kerk, veel vader voor zo ver het hem persoonlijk ten goede komt. Van Tourhout dolt ook heerlijk met taal. Levendige volkse dialogen geven vaart en lichtheid aan het gebeuren. Bestaande uitdrukkingen worden ingekort: “Dan klakt hij u op straat met uw klikken.” Een caleidoscoop van koosnaampjes, speelse verwijzingen naar kerkelijke riten, de ontelbare synoniemen voor de geslachtsdaad, grappige grammaticale gedrochten van zinsconstructies bij de Franse koning, grenzen van sarcasme worden ver overschreden, dit alles houdt de toeschouwer bij de pinken. Magistraal is de manier waarop het stuk in scène is gebracht. Er is de diepe kale ruimte, maar via mist en een uitgekiende belichting zie je meer of minder. Alle personages staan er, in ’t volle licht of op een duisterder achterplan, wat een sfeer van een broeierig spionagenetwerk geeft, het visualiseert een poel van complotten. Eén object, een groot houten koffer, pontificaal in ’t midden transformeert naar verschillende functies: verlostafel, altaar, liefdesnestje, schatkist, verstopplaats enz. Het spel zit boordevol fantastische vondsten.

Ook alle lof voor componist Jan Van Outryve en zangbegeleidster Lieve Van Lancker. In de zang horen we subtiele verwijzingen naar renaissancemuziek, maar in een eigentijds kleedje. Het verloopt lichtjes in de vorm van een requiemmis, met een rijk palet aan sferen: con tenerezza, con brio, con fuoco, con tristezza. Heel mooi. Eveneens prachtig is de choreografie van Darren Ross. Boeiende bewegingscodes zoals klepperen op lichaamsdelen, wuivende handen en rituele handelingen, maken de mededeling op een mysterieuze manier af. Zij vertellen wat niet met woorden te vatten is.

Dit is alweer een hele boeiende ‘Borgia’. Hopelijk wacht Benjamin Van Tourhout niet hetzelfde lot als Paolo Gabriele, de voormalige butler van de huidige paus, die anderhalf jaar cel krijgt voor het stelen en doorspelen van kerkelijke documenten. Want ik wil absoluut die Borgia III ook nog zien! (An Melis)

Vrijdag 05/10, Zaterdag 06/10 en Zaterdag 13/10 Uitverkocht

De kop is eraf! De Borgia zijn er aan begonnen.

Er zijn echter geen plaatsen meer vrij op Vrijdag 5 oktober, Zaterdag 6 oktober en Zaterdag 13 oktober.

Je op de wachtlijst laten zetten is nog altijd mogelijk.

Voor woensdag 10 en donderdag 11 zijn er wel nog kaarten te krijgen.

Wie er nog bij wil zal snel moeten zijn.

De Borgia groeten u.

(foto's van de voorstelling vind je hier)

Syndicate content